Matki Bożej Gromnicznej (2 lutego) – gromnica i tradycje

W skrócie: 2 lutego Kościół obchodzi Ofiarowanie Pańskie, w Polsce zwane świętem Matki Bożej Gromnicznej. Święci się wtedy gromnice – woskowe świece symbolizujące Chrystusa, Światłość świata. To też dzień, w którym kończy się tradycyjnie okres Bożego Narodzenia.

Święto Ofiarowania Pańskiego, obchodzone 2 lutego, upamiętnia ofiarowanie Jezusa w świątyni jerozolimskiej (Łk 2,22–40). W Polsce przyjęło się jako święto Matki Bożej Gromnicznej – od poświęcanej tego dnia gromnicy.

Co symbolizuje gromnica?

Gromnica to woskowa świeca poświęcana 2 lutego. Jej płomień symbolizuje Chrystusa – Światłość świata, którego starzec Symeon nazwał „światłem na oświecenie pogan” (Łk 2,32). Zapalona gromnica jest znakiem wiary i obecności Boga.

Skąd nazwa „gromnica”?

Nazwa pochodzi od słowa „grom”. Dawniej wierzono, że zapalona gromnica chroni dom przed burzą, gromami i niebezpieczeństwem. Stawiano ją w oknie podczas burzy i zapalano przy chorych oraz umierających, by w ostatniej drodze towarzyszyło im światło Chrystusa.

Tradycje Matki Bożej Gromnicznej

• Poświęcenie gromnic podczas Mszy Świętej 2 lutego.
• Procesja ze świecami na pamiątkę wejścia Jezusa do świątyni.
• Przechowywanie gromnicy w domu i zapalanie jej w ważnych chwilach – podczas burzy, choroby, modlitwy rodzinnej.
• Koniec okresu kolęd – tradycyjnie do 2 lutego śpiewa się kolędy i trzyma żłóbek oraz choinkę.

Gromnica a świeca komunijna

Świeca, którą dziecko trzyma podczas Pierwszej Komunii, nawiązuje do tej samej symboliki – światła wiary otrzymanego na chrzcie. Więcej o niej przeczytasz w artykule świece komunijne. Zobacz też Trzech Króli i tradycje K+M+B.