„Ach, ubogi żłobie” to zadumana, liryczna kolęda o ubóstwie betlejemskiego żłobu i wielkości Boga, który stał się człowiekiem.
1. Ach ubogi żłobie, cóż ja widzę w tobie,
Droższy widok, niż ma niebo w maleńkiej osobie.
2. Zbawicielu drogi, takżeś to ubogi,
Opuściłeś śliczne niebo, obrałeś barłogi.
3. Czyżeś nie mógł Sobie w największej ozdobie,
Obrać pałacu drogiego, nie w tym leżeć żłobie.
4. Gdy na świat przybywasz, grzechy z niego zmywasz,
A na zmycie tej sprosności, gorzkie łzy wylewasz.
5. Któż tu nie struchleje, wszystek nie strętwieje,
Któż Cię widząc płaczącego, łzami się nie zleje.
6. Przed Tobą padamy, czołem uderzamy,
Witając Cię w tej stajence między bydlętami.
7. Zmiłuj się nad nami, obmyj z grzechów łzami,
I przyjmij serca skruszone, które Ci składamy.
Kolęda należy do dawnego repertuaru polskich pieśni bożonarodzeniowych; jej tekst znajdziemy w Śpiewniku kościelnym (1838) i Kantyczkach (1904). Ma refleksyjny, adoracyjny charakter.
To rozważanie nad ubóstwem żłobu, w którym złożono Zbawiciela — kontrast między nędzą stajni a wielkością Boga.
Z dawnej tradycji; utrwalona w śpiewnikach z XIX wieku.
Tak — pochodzi ze zbiorów będących własnością publiczną.
Leave a Comment