Cnoty to stałe, dobre usposobienia, które pomagają człowiekowi czynić dobro. Katechizm wyróżnia cnoty teologiczne, pochodzące bezpośrednio od Boga, oraz cnoty kardynalne, na których opierają się wszystkie inne cnoty moralne.
Cnoty teologiczne (Boskie)
- Wiara – przyjmujemy wszystko, co Bóg objawił, i ufamy Mu.
- Nadzieja – oczekujemy życia wiecznego i pomocy Bożej w drodze do niego.
- Miłość – kochamy Boga ponad wszystko, a bliźniego jak siebie samego.
Nazywa się je teologicznymi, bo ich źródłem i celem jest sam Bóg. Wyrażamy je w aktach wiary, nadziei i miłości.
Cnoty kardynalne (główne)
- Roztropność – umiejętność rozpoznania dobra i wyboru właściwych środków, by je osiągnąć.
- Sprawiedliwość – oddawanie Bogu i ludziom tego, co im się należy.
- Wstrzemięźliwość (umiarkowanie) – panowanie nad pragnieniami i zachowanie umiaru.
- Męstwo – wytrwałość i odwaga w czynieniu dobra mimo trudności.
Słowo „kardynalne” pochodzi od łacińskiego cardo – zawias. Na tych cnotach, jak drzwi na zawiasach, opiera się całe życie moralne.
Cnoty a grzechy główne
Cnoty pomagają walczyć z grzechami głównymi. Dobrym przykładem jest umiarkowanie, przeciwne nieumiarkowaniu w jedzeniu i piciu, czy męstwo, które pomaga pokonać lenistwo.
Najczęściej zadawane pytania
Jakie są cnoty teologiczne?
Wiara, nadzieja i miłość. Nazywa się je teologicznymi, bo ich źródłem i celem jest Bóg.
Jakie są cnoty kardynalne?
Roztropność, sprawiedliwość, wstrzemięźliwość (umiarkowanie) i męstwo.
Skąd nazwa cnoty kardynalne?
Od łacińskiego słowa „cardo”, czyli zawias. Na tych cnotach opiera się całe życie moralne człowieka.
Która cnota jest najważniejsza?
Święty Paweł pisze, że największa z nich jest miłość (1 Kor 13,13).
